Ναπολέων και Μάνη

Κατόρθωσαν να επιβιώσουν ως τα 1775, οπότε ο Μαρμπέφ τους εγκατέστησε στο Καργκέζε (ΒΔ της Κορσικής). Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι ντόπιοι Κόρσοι τους ανάγκασαν να επιστρέψουν στο Αιάκειο, αλλά το 1796 επέστρεψαν στο Καργκέζε με την προστασία του Ναπολέοντα, όπου έμειναν μόνιμα ως σήμερα.

Άλλωστε ο ίδιος ο Ναπολέων, για να δικαιολογήσει τη στέψη του σε αυτοκράτορα διέδωσε, μέσω της συγγενούς του Laure Δημητ. Στεφανοπούλου (που είχε παντρευτεί τον δούκα Zynot ντ’ Αμπραντές) ότι κατάγεται από τους Κομνηνούς Καλόμερους (=Καλομέρηδες) της Μάνης. Ο Ναπολέων είχε κηδεμόνα του στη Στρατιωτική Σχολή Μπριέν-λε-Σατό τον πατέρα της Laure, τον Δ.Στεφανόπουλο, που μερικοί κακόβουλοι «ψιθυριστές» λέγαν πως ο Ναπολέων ήταν νόθος γιος του με την πολύτεκνη Λετίτσια Βοναπάρτη, μητέρα του Ναπολέοντα, που παιδιόθεν ήταν «κολλητή» φίλη του ίδιου και της αδελφής του Πανώριας.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η πρώτη πραγματεία (η «διπλωματική» του όπως λέμε τώρα) του Ναπολέοντα στη Σχολή του ήταν το «Memoires sur I’ education de jeunes Maniotes», (=Απομνημονεύματα από την αγωγή των νεαρών Μανιατών). Απ’όλα αυτά εμπνεύστηκε και ο Αλ. Σούτσος να γράψει:

«Διετήρει αίματός του εις τας φλέβας του ρανίδα,
ο Κορσικανός ο έχων τον Ταΰγετον πατρίδα...»

Όσο για τους ελληνικούς τόπους, λίγοι είναι εκείνοι που δεν δέχτηκαν μικρής ή μεγάλης κλίμακας αποικισμό και πολλοί είναι οι Νεοέλληνες που - ακόμα και αν δεν το ξέρουν - έχουν λίγη ή πολλή σύνδεση με τη Μάνη, από την παλαιά ως τη νεότερη εποχή: χωριά της Χερσώνας του Πόντου, της Προποντίδας, της Καλλίπολης, της Σμύρνης, της Χίου, της Μυτιλήνης, της Σάμου και Ικαρίας, των Κυκλάδων, της Ρόδου, και Κύπρου, της Κρήτης και Επτανήσων, της Εύβοιας και Αττικής, της Θεσσαλίας και Χαλκιδικής, της Αιτωλίας, των Ιωαννίνων και της Χειμάρρας.

Επιπλέον πληροφορίες στην ιστοσελίδα της Μάνης:
http://www.mani.org.gr/apodimoi/nap/napoleon.htm

Copyright © 2002 [Δήμος Οιτύλου]