Η γη της Μάνης είναι γυμνή και άνυδρη, γεμάτη πέτρες και κοτρόνια, μάντρες και πεζούλια. Κι όμως η Μάνη, κατά τον Γ. Σφήκα, είναι βοτανικός παράδεισος, ένας από τους 17  της χώρας μας, λόγω της σπανιότητας της χλωρίδας της. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά πέντε ενδημικά φυτά του όρους Σαγγιάς: Allium circinatum subsp. Peloponnesiacum, Fritillaria davisii, Helichrysum taenari, Lithodora zahnii και Onosma sangiasense.

Υπάρχουν επίσης αρκετές βελανιδιές, καθώς και πλήθος από φρύγανα (πουρνάρια), χόρτα και βότανα αρωματικά, θάμνοι από θυμάρι, αφάνες, σπαλάθρια, φασκομηλιές, ρίγανη, μέντα, τσάι, λεβάντα, φλόμους κ.ά. Γεμάτος ευωδιές είναι ο αέρας όταν ανθίζουν και προσελκύουν τις μέλισσες με αποτέλεσμα το περίφημο αρωματικό Μανιάτικο μέλι. Πλήθος φραγκοσυκιές φυτρώνουν ακόμα και στις πέτρες, προσφέροντας κάθε Αύγουστο τους εύγευστους καρπούς τους.

Οι Μανιάτες αξιοποιούν κάθε σπιθαμή γης. Και η γη τους αποδίδει λιγοστά αλλά ποιοτικά προϊόντα. Σύκα, χαρούπια, λούπινα και λάδι. Από τις ξερικές, φτενές ελιές, τις ανεμοδαρμένες βγαίνει εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο.

Η περιοχή αποτελεί σημαντικό τόπο τόσο για τα αποδημητικά πουλιά, όσο και για ορισμένα είδη αρπακτικών (σπιζαετός, πετρίτης, μπούφος κ.ά.).