Ο ξένος που επισκέπτεται σήμερα τη Μάνη εντυπωσιάζεται από την οικοδομική αντίθεση και τη χτυπητή αντινομία του χώρου της, που συνθέτουν η πολεμική παρουσία των πύργων και η παράπλευρη ειρηνευτική εμφάνιση των καλλιτεχνικών βυζαντινών ναών.

Συναντάει κανείς βυζαντινούς ναούς και μέσα στα ολιγάνθρωπα, σήμερα, πυργοχώρια ή δίπλα σε αυτοκινητόδρομους, όπως ο Σωτήρας στη Γαρδενίτσα και ο Ταξιάρχης στη Νόμια. Οι περισσότεροι όμως είναι κατασπαρμένοι πέρα από οικίσιμες περιοχές και σύγχρονες οδικές αρτηρίες. Για να τους ανακαλύψει ο ερευνητής κι οδοιπόρος της Μάνης, είναι ανάγκη να βαδίσει σε δυσπρόσιτες κι απόμακρες τοποθεσίες.

Μερικοί από τους πιο απόμακρους ναούς, είναι οικοδομημένοι στις υπώρειες βουνοσειρών, όπως ο Άγιος Πέτρος του Πύργου Διρού (πρόποδες Σαγγιά, πάνω από τον οικισμό Τριανταφυλλιά). Ο Άγιος Θεόδωρος της Βάμβακας (πρόποδες Άη-Λια) και ο τρισυπόστατος ναός των Αγίων Σεργίου, Βάκχου και Γεωργίου της Κοίτας, ο γνωστός σαν Τουρλωτή (πρόποδες βουνού Αγίας Πελαγίας).

Άλλοι μοναχικοί ναοί δεσπόζουν στα διάσελα των βουνών, όπως ο Άη-Στράτηγος στο Δίπορο των Άνω Μπουλαριών, ή κυριαρχούν σε επίκαιρες θέσεις, όπως οι ναοί της Βλαχέρνας και της Επισκοπής, οι οποίοι εποπτεύουν στο μικρό κόλπο του Μέζαπου και στο ερειπωμένο βυζαντινό κάστρο της Μαΐνης, του ακρωτηρίου Τηγάνι.

Άλλοι, τέλος, είναι ριζωμένοι σε απρόσιτα και αλίμενα ακρογιάλια, όπως ο ναός της Παναγίας Οδηγήτριας (Αγήτρια), που είναι θεμελιωμένος στη βραχώδη και απροσέγγιστη ακροθαλάσσια περιοχή, ανάμεσα στο Τηγάνι και στο ακρωτήρι Δρόσος.